A33 Community

Ειδικά => Ψυχολογία => Μήνυμα ξεκίνησε από: pixie στις Ιουλίου 11, 2009, 09:47:26 μμ

Τίτλος: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Ιουλίου 11, 2009, 09:47:26 μμ
Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε να παραμερίζουμε κι από μόνοι μας τις θλίψεις και γενικά ότι μας προκαλεί δυσαρέσκεια, στη ζωή μας. Να κάνουμε οικονομία στις δυσάρεστες εντυπώσεις!

Δεν θα πρέπει να αναλωνόμαστε στα λάθη των άλλων, τα πικρά λόγια, τη δυσθυμία των καθημερινών ειδήσεων.
Να προσπαθήσουμε να ζούμε χωρίς δηλητήρια. Να σταματήσουμε να διοχετεύουμε και να φορτώνουμε τον εγκέφαλό μας με πληροφορίες κακόγουστες και ευτελείς ως προς την αξία. Γιατί όλα αυτά προκαλούν θλίψη και αδιέξοδα.

Και το πιο σημαντικό είναι, πως δεν πρέπει να προκαλούμε στον εαυτό μας μια θλίψη για να ευχαριστήσουμε κάποιον άλλον, ακόμα κι αν είναι ο πιο κοντινός μας άνθρωπος! Εννοώντας πως ναι, να σεβόμαστε τους άλλους, αλλά δεν πρέπει να λειτουργούμε σε βάρος της δικής μας ισορροπίας...
 

''Κάθε φορά που συναντιούνται η ευχαρίστηση του άλλου και η δική σου δυσαρέσκεια, το μάθημα που αρμόζει είναι πως αξίζει να δυσαρεστηθεί ο άλλος τώρα, παρά εσύ μετά... ''

Εσύ ξέρεις μέσα σου πως τα γεγονότα που πέρασαν από πάνω σου ήταν πολλά και δεν τα ξέπλυνε το νερό.
Και υπάρχουν μορφές βαλσαμωμένες στη σιβυλλική τους μορφή, που δεν τις ξεθώριασε ο χρόνος...

Κάπου όμως διάβασα πως οι θλίψεις είναι πολυτέλεια...


pixie
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: kataigida στις Ιουλίου 12, 2009, 12:42:43 μμ
Ύστερα από μια θλίψη έρχεται πάντα η χαρά.Και φυσικά η θλίψη είναι πολυτέλεια γιατί στην διάρκειά της σκεφτόμαστε και αναθεωρούμε  λάθη και κουβέντες εσφαλμένες.Στην θλίψη βλέπουμε κατάματα την αλήθεια πιστεύω...Για σκεφτείτε το αυτό... ;-)
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Ιουλίου 12, 2009, 02:07:52 μμ
Συμφωνώ πως όλα είναι παντρεμένα μεταξύ τους και εναλλάσσονται στον αέναο κύκλο των γεγονότων...

Με τη διαφορά ότι κάθε κύκλος που ανοίγει είναι και πιο συνειδητός αλλά και πιο οδυνηρός από τον προηγούμενο! Κι αυτό γιατί, κατά την επανάληψη, η τροφή γίνεται συμπυκνωμένη στο άθροισμα των εντυπώσεων.

Κάποια στιγμή, κι ενώ ο ήλιος λάμπει και η ζωή μας καλεί, δεν έχουμε το κουράγιο ούτε τα βιβλία μας από το πάτωμα να μαζέψουμε...
Θέλουμε να ανασάνουμε διάπλατα, να χώσουμε με το ζόρι λίγη ώθηση στις κινήσεις μας, μα περιπλανιόμαστε άσκοπα και κουρασμένα στο 1 Χ 1 του μυαλού μας, χωρίς να κάνουμε τίποτα ή μάλλον ναι, βιώνουμε μια απίστευτη πίκρα για όλα σε βαθμό σπατάλης.

Κι ύστερα έρχονται ακαταστάλαχτα εκείνα τα σαρκοφάγα δάκρυα να προστεθούν στα προικιά μας, πιστοποιώντας έτσι ένα καθεστώς θλίψης...


pixie
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Σεπτεμβρίου 18, 2009, 05:53:57 μμ
Cat on a hot tin roof...

Έχεις ποτέ νοιώσει την πολυτέλεια της κατάθλιψης? Εχεις ποτέ νοιώσει πως δεν έχεις κουράγιο oύτε να βγείς έξω? Να μην θέλεις να ντυθείς, ούτε να πλυθείς καν, να μαζεύονται στίβα σωρό τα ρούχα σου το ένα πάνω στο άλλο, και να μην έχεις κουράγιο και διάθεση να τα κρεμάσεις πάλι πίσω στην ντουλάπα, τα βιβλία πεταμένα στο πάτωμα, να μην μπορείς να σηκωθείς το πρωί απο το κρεββάτι, και να περιφέρεσαι μετά άσκοπα και κουρασμένα όλη την μέρα μέσα στο σπίτι με τις πυτζάμες, ενώ οι δουλειές μαζεύονται σε ένα βουνό που περιμένει να πέσει και να σε πλακώσει?

Βλέπεις τον ήλιο να λάμπει έξω από το παράθυρό σου, θέλεις να βγείς, να πάρεις βαθειά ανάσα, να ρουφήξεις αέρα, και να τον χώσεις με το ζόρι στα πνευμόνια σου, και τα πόδια σου μένουν καρφωμένα μέσα στις παντόφλες σου, και με δυσκολία κινούνται μέσα στην ακτίνα του υπνοδωματίου σου.
Θέλεις να κλάψεις, σε πνίγει ένας κόμπος στον λαιμό σου, ένα παράπονο που δεν μπορείς λογικά να το εξηγήσεις, γιατί στην πραγματικότητα, δεν σου λείπει τίποτα.
Είσαι από τους ελάχιστους προνομιούχους αυτού του κόσμου, και αυτή είναι ίσως η τιμωρία σου.. Έχεις χρόνο να σκεφτείς, να ψαχτείς, έχεις εξασφαλισμένα τα απαραίτητα, και σε βασανίζουν όλα αυτά τα σαδιστικά υπέροχα περιττά της ζωής!

Αυτοσαρκάζεσαι, και ο κόσμος θαυμάζει σε σένα το μεγαλείο και την δύναμη της ψυχής σου!
Που μπορείς και στρέφεις το μαχαίρι μέσα σου, που σκαλίζεις με τα ίδια σου τα χέρια την πληγή σου, που μπορείς και δαγκώνεις τις σάρκες σου και στάζεις το δηλητήριο της γλώσσας σου μέσα στις φλέβες σου.
Και κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς το μόνο που προσπαθείς απεγνωσμένα, είναι να σε σκοτώσεις και να λυτρωθείς!
Κάποιοι, θα πουν για σένα στις κατ' ιδίαν συζητήσεις τους, πως έχεις περάσει πολλά, και πως αυτά σε έκαναν σοφή.
Εσύ μέσα σου ξέρεις πως απλά πέρασαν από πάνω σου πολλά, που δεν τα ξέπλυνε το νερό... Πολλοί, που δεν τους ξεθώριασε ο χρόνος...
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Απριλίου 20, 2010, 11:17:50 μμ
Θα ήθελα εδώ να πω ότι υπάρχει ένα βιβλίο του Jeremy Holmes με τίτλο ''Κατάθλιψη'', που συμπεριλαμβάνει διάφορες θεραπευτικές τεχνικές και είναι περισσότερο επίκαιρο τώρα, στους δύσκολους καιρούς της οικονομικής κρίσης που περνάμε.
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Νοεμβρίου 16, 2010, 07:36:16 μμ
Πολλές φορές η θλίψη δεν οφείλεται μόνο στην απώλεια ενός προσώπου, αλλά και στην απώλεια ενός επαγγελματικού στόχου, εισοδημάτων ή κοινωνικής θέσης.

Είναι και η αποδοχή της αλήθειας πολύ δύσκολη, ακόμα δε πιο επώδυνη η σύγκρουση με την αλήθεια σε περίπτωση που αδυνατούμε να τη δεχτούμε.


Σημασία έχει, όπου και να οφείλεται μια δυνατή στενοχώρια, να μπορεί αυτή η κατάσταση της θλίψης να αποκλιμακώνεται ή να παύει να υφίσταται, μετά από ένα χρονικό διάστημα, ώστε η ελπίδα μιας νέας πραγματικότητας να ανατέλλει και ο πόνος της όποιας απώλειας να μην είναι τόσο οξύς στη συνέχεια.

Τελικά τα λόγια ''η ζωή συνεχίζεται'' αν και φαίνονται λιγάκι ψυχρά είναι πολύ σοφά και ελπιδοφόρα!
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: KostasD33 στις Νοεμβρίου 16, 2010, 07:39:53 μμ
έγινε κάποια στραβή Μάγια?
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Νοεμβρίου 16, 2010, 07:50:52 μμ
Καλησπέρα...


Είχα μια τηλεφωνική συζήτηση με την Heaven36 [έχει καταθέσει και κάποια ποιήματά της εδώ σε μας αν θυμάσαι] πριν λίγο, για να με ενημερώσει ότι έχασε ξαφνικά και τον πατέρα της εκτός της μητέρας που είχε φύγει νωρίτερα...

Τέλος πάντων, στενοχωρήθηκα για όσα περνάει η φίλη μου... και για τον άνθρωπο που έφυγε βέβαια...

''Είναι δύσκολο να συνειδητοποιείς ότι πια δεν θάσαι το παιδί κανενός!''
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: KostasD33 στις Νοεμβρίου 16, 2010, 08:16:42 μμ
Μετέφερε τα συλλυπητήρια μου

Εγώ απλά σε ρώτησα διότι από την διατύπωση του τελευταίου σου κειμένου εδώ νόμισα πως κάτι έγινε σε εσένα και τα επαγγελματικά σου
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Νοεμβρίου 16, 2010, 08:24:49 μμ
Ναι, σωστά, δίκιο έχεις... Αλλά είπα στην αρχή να κάνω μια γενική τοποθέτηση...

Ευτυχώς τα επαγγελματικά μου είναι τα μόνα που πάνε μια χαρά!



Οκ, θα μεταφέρω και τα δικά σου συλλυπητήρια...
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: Delmar στις Νοεμβρίου 16, 2010, 10:22:05 μμ
Θα ηθελα να τοποθετηθω για τις προηγουμενες απαντησεις αλλα οτι και να πω λιγο ειναι.Γι αυτο θα μπω κατευθειαν στην διασταση της σκληρης πραγματικοτητας.Καταρχην θα συμφωνησω  με την απολυτη περιγραφη της καταθλιψης που προανεφερες σε καποια απαντηση σου και θα συμφωνησω απολυτα οτι ειναι πολυτελεια γιατι τοτε εχεις την πραγματικη δυνατοτητα να μιλησεις με '' το κτηνος μεσα σου'' να κανεις τον απαραιτητο διακανονισμο και να το χρησιμοποιεις πλεον οπως θελεις εσυ και οχι αυτο.Τοτε αρχιζεις σιγα σιγα και το ''παρατηρεις''.Πιστευω οι περισσοτεροι εχουμε περασει καποιες καταστασεις σε διαφορες φασεις στην ζωη μας που ηρθαμε face to face με το ''κτηνος'' μεσα μας.

Τωρα θα συμφωνησω και με τον Κρισναμουρτι που λεει : Οταν καποια στιγμη καταφερουμε στο προσωπο μας να μην δειχει κανενα ''σημαδι'' απο οτιδηποτε προσβολη - κολακεια καταστασεις του αμεσου περιβαλλοντος μας αναμνησεις κ.λ.π τοτε αυτο σημαινει οτι ο νους μας δεν ''προβαλλει'' καμια εικονα...γι αυτο πλεον δεν αφηνει και κανενα ''σημαδι'' στο προσωπο μας.Αυτοματως σβησαμε το παρελθον απο το μυαλο μας.Αλλιως ειμαστε καταδικασμενοι ως ανθρωποτητα.

Παραμενει ομως το αιωνιο ερωτημα της ανθρωποτητας....πως μπορει ενας νους να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του(με ολη αυτη την θλιψη - αναμνησεις και γενικα ολο το κοινωνικο  περιεχομενο του) και να παραμεινει υγειης και τελικα πιο αποτελεσματικος απ οτι ηταν πριν?...
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: larus audouinii στις Νοεμβρίου 17, 2010, 12:13:36 μμ
Θα ηθελα να τοποθετηθω για τις προηγουμενες απαντησεις αλλα οτι και να πω λιγο ειναι.Γι αυτο θα μπω κατευθειαν στην διασταση της σκληρης πραγματικοτητας
Σκληρό ροκ θα έλεγα

Παραμενει ομως το αιωνιο ερωτημα της ανθρωποτητας....πως μπορει ενας νους να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του(με ολη αυτη την θλιψη - αναμνησεις και γενικα ολο το κοινωνικο  περιεχομενο του) και να παραμεινει υγειης και τελικα πιο αποτελεσματικος απ οτι ηταν πριν?...

Απάντησε εν μέρη η Μάγια
Όταν είσαι προστάτης, αν έχεις χωρίσει και υπάρχει και άλλος κηδεμόνας η βαρύτητα είναι ίδια, το διαφορετικό είναι όταν παραμένεις ο μόνος προστάτης, είναι απαραίτητα τα λόγια για να περιγράψουν την κατάσταση;
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: κώστας στις Νοεμβρίου 17, 2010, 02:51:19 μμ
Παραμενει ομως το αιωνιο ερωτημα της ανθρωποτητας....πως μπορει ενας νους να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του(με ολη αυτη την θλιψη - αναμνησεις και γενικα ολο το κοινωνικο  περιεχομενο του) και να παραμεινει υγειης και τελικα πιο αποτελεσματικος απ οτι ηταν πριν?
Ή, διαφορετικά,
πώς μπορεί να συνυπάρχει
το αλτσχάιμερ και η λοβοτομή
με την υγεία;
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: black_velvet στις Νοεμβρίου 17, 2010, 03:14:15 μμ
[quote user="pixie" post="343538"]Καλησπέρα...


Είχα μια τηλεφωνική συζήτηση με την Heaven36 [έχει καταθέσει και κάποια ποιήματά της εδώ σε μας αν θυμάσαι] πριν λίγο, για να με ενημερώσει ότι έχασε ξαφνικά και τον πατέρα της εκτός της μητέρας που είχε φύγει νωρίτερα...

Τέλος πάντων, στενοχωρήθηκα για όσα περνάει η φίλη μου... και για τον άνθρωπο που έφυγε βέβαια...

''Είναι δύσκολο να συνειδητοποιείς ότι πια δεν θάσαι το παιδί κανενός!''[/quote]

Χειρότερο όλων - του θανάτου συμπεριλαμβανομένου - είναι η άρνηση. Και η λήθη.

Συλληπητήρια για τους ανθρώπους που έφυγαν.
Ούτε για μια στιγμή όμως μην τους αρνηθεί. Ούτε για μια στιγμή να μην πει πως δεν είναι το παιδί κανενός. Ήτανε, είναι και θα είναι για πάντα το δικό τους παιδί.
Κι αν δεν υπάρχουνε πια στον μάταιο τούτο κόσμο για να τους μιλήσει, να τους αγγίξει, να κλάψει και να γελάσει στην αγκαλιά τους, μπορεί να τους κουβαλάει πάντα μέσα της. Να 'ναι σίγουρη πως η ανάμνησή τους δεν θα την απογοητεύσει. Σε κανένα επίπεδο.

Αρκεί ποτέ μα ποτέ να μην πει πως δεν είναι το παιδί κανενός! Να μην το σκεφτεί ούτε καν γι' αστείο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη άρνηση της ύπαρξής τους από αυτήν.

Μιλάω εκ πείρας. Προσωπικής.-
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: larus audouinii στις Νοεμβρίου 17, 2010, 09:14:42 μμ
[quote user="κώστας" post="343593"]
πώς μπορεί να συνυπάρχει
το αλτσχάιμερ και η λοβοτομή
με την υγεία;[/quote]

Καλά τα λες κώστα
Το αλτσάιμερ εκφυλίζει την προσωπικότητα με τον χρόνο,
η λοβοτομή τον κάνει φυτό
Παρέμετροι για την κακή υγεία
Υπάρχουν όμως και άλλοι στην βιβλιογραφία να ξέρεις  :evil:  :grin:
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: black_velvet στις Νοεμβρίου 17, 2010, 11:22:06 μμ
[quote user="larus audouinii" post="343599"]
Καλά τα λες κώστα
Το αλτσάιμερ εκφυλίζει την προσωπικότητα με τον χρόνο,
η λοβοτομή τον κάνει φυτό
Παρέμετροι για την κακή υγεία
Υπάρχουν όμως και άλλοι στην βιβλιογραφία να ξέρεις  :evil:  :grin:[/quote]

Χτυπάτε εξαιρετικά ευαίσθητες χορδές. Κι είπα να το προσπεράσω.

Αλλά τελικά δεν θα το κάνω. Όσο και αν με θλίβει.
Η νόσος του Αλτσχάιμερ δεν εκφυλλίζει καμία προσωπικότητα.
Η νόσος του Αλτσχάιμερ σταματά μία προς μία τις λειτουργίες του εγκεφάλου. Επομένως, τις σωματικές λειτουργίες. Επομένως, την ύπαρξη την ίδια. Επομένως....

Επομένως; άστε το καλύτερα. Πιάστε άλλη αρρώστεια για παράδειγμα. Κι αφήστε τη νόσο του Αλτσχάιμερ στην ησυχία της.
Και στην έρευνα. Ίσως κάποτε να βρούνε την αιτία. Και τότε να βρεθεί και η γιατρειά. Κρίμα μόνο που δεν μπορούμε να προσφέρουμε σχεδόν τίποτα ως δείγμα για να τη βοηθήσουμε. Μιας και το μόνο που εκφυλίζεται είναι ο ίδιος ο εγκέφαλος. Αυτός που συντονίζει το είναι μας....

Αα! και να εύχεστε ένα πράγμα: να μην συμβεί σε γονιό σας (κακά τα ψέμματα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους αντιμετωπίζουμε αλλιώς).
Και κάτι ακόμη... αν σας τύχει το κακό; να εύχεστε να φύγει γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα γίνεται!!!
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: larus audouinii στις Νοεμβρίου 18, 2010, 01:06:34 πμ
Βελουδένια μου συγνώμη
Δεν θα το ήθελα να σε (και οποιοδήποτε)στεναχωρέσω, και το έκανα και εγώ
(Για την ιστορία ...κάτι άλλο ακριβώς...(και εγώ στεναχωρέθηκα) ήθελα να πω ...τέσπα)
χαμογελάκι και φιλάκι ;
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Δεκεμβρίου 15, 2010, 11:06:07 πμ
[quote user="Delmar" post="343553"]Παραμενει ομως το αιωνιο ερωτημα της ανθρωποτητας....πως μπορει ενας νους να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του(με ολη αυτη την θλιψη - αναμνησεις και γενικα ολο το κοινωνικο  περιεχομενο του) και να παραμεινει υγιης και τελικα πιο αποτελεσματικος απ οτι ηταν πριν?...[/quote]

Δεν μένει παρά να αποδεχόμαστε τα πάντα φυσικά και χαλαρά! Κι αυτό που θα βοηθήσει είναι να μην αφήνουμε τα γεγονότα να μας παρασέρνουν ή να καταγράφονται τυχαία, ούτε φυσικά τη γνώση του εαυτού μας...

Το να χρησιμοποιούμε τις αρνήσεις της ζωής και τις θλίψεις μας θετικά και ως βασικές βαθμίδες στην πορεία, είναι πολύ σημαντικό επίσης.
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: Delmar στις Δεκεμβρίου 15, 2010, 12:01:25 μμ
Παραμενει ομως το αιωνιο ερωτημα της ανθρωποτητας....πως μπορει ενας νους να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του(με ολη αυτη την θλιψη - αναμνησεις και γενικα ολο το κοινωνικο περιεχομενο του) και να παραμεινει υγιης και τελικα πιο αποτελεσματικος απ οτι ηταν πριν?...

Θελω να τοποθετηθω ξανα στην προηγουμενη μου διατυπωση πιο ξεκαθαρα.

Οταν λεω να αδειασει το περιεχομενο της συνειδησης του καποιος(ολο αυτο το κοινωνικο περιεχομενο του) εννοω να το κατανοησει μονομιας χωρις αναλυση.Και πως γινεται αυτο?.Ιδεα δεν εχω.Ειναι στο χερι του καθενος.Παντως γινεται χωρις καμια προσπαθεια και στιγμαια.

Οταν εχεις ταμπελες ιδεολογιες πιστευω δεν κανεις τιποτα.Μονο διαχωριζεις.Και με τον διαχωρισμο το μονο που καταφερνεις ειναι να αναλυεις τον εαυτο σου τμηματικα και παντα σε συγκριση μην καταφερνοντας στην ουσια τιποτα.Ετσι ξεπερνας τον ενα ''τοιχο'' και μετα απο λιγο καταληγεις σε αλλον.

Ατομο.  α-τομο. Αυτος που δεν δεχεται κατατμηση. Αδιαιρετος. Αυτη ειναι η σημασια της λεξεως. Και το πως θα πρεπει να ειναι ''ενα ατομο στην κοινωνια''.
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Δεκεμβρίου 15, 2010, 12:17:27 μμ
Η ευρύτερη κατανόηση προϋποθέτει συνειδητότητα! 'Εστω ένα μικρό βηματάκι κάθε φορά...

Και μάλιστα όταν η δράση και η βούληση της κοινωνίας είναι στατική προς την κατεύθυνση αυτή.
Ως γνωστόν, υπάρχει ένας ενιαίος μηχανισμός ομαδικός που είναι τροχοπέδη στην ατομική εξέλιξη και την ελευθερία του ατόμου. Πώς να συγκροτηθεί το άτομο και πώς να προχωρήσει όταν κάθε φορά που κάνει αυτό το βηματάκι πρέπει να δίνει μάχες με τον εαυτό του αλλά και με τους κανόνες της κοινωνικής μας διαύγειας?

Βλέπεις όλα σε ωθούν στο να είσαι πρώτα απ' όλα πολίτης και διχασμένο άτομο, παρά αυτόνομος, ολοκληρωμένος άνθρωπος ουσίας με ανάλογη νοημοσύνη!
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: Delmar στις Δεκεμβρίου 15, 2010, 04:06:10 μμ
[quote user="pixie" post="344315"]Η ευρύτερη κατανόηση προϋποθέτει συνειδητότητα! 'Εστω ένα μικρό βηματάκι κάθε φορά...

Eτσι ειναι Pixie πρεπει να σπας σιγα σιγα το φως..για να βλεπεις καθε φορα....

(αν και ξεφευγω απο το θεμα)

Καπου διαβασα οτι ο Γκουρτζιεφ ειχε διαχωρησει τα επιπεδα ενεργειας σε τρια...το προσωπικο...της ψυχης...και το θεικο...

Στο προσωπικο ειναι οταν ''πεθαινεις'' στο εγω.....στο επιπεδο ενεργειας της ψυχης ειχε παρει μια τεχνικη απο τους Σουφι.....λεει αν παραμεινεις αυπνος για ενα μηνα.....τοτε αναδυεται ενα πρωτογνωρο επιπεδο ενεργειας...αυτο της ψυχης.....και το τριτο το θεικο ειναι οταν αγγιζεις τον θανατο.....ειχε σκηνοθετησει ο ιδιος ενα τροχαιο ατυχημα...οπου εσπασε ολα τα κοκκαλα του......και αν το ατυχημα πετυχει?....τι γινεται?....μαλλον συναντας το υπερτατο.....χαχαχα.......

Θελω να καταληξω οτι και με την παρατηρηση απελευθερωνεις συνειδητοτητα που σε βοηθαει να δεις εστω βηματακι - βηματακι καθε φορα.
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Δεκεμβρίου 16, 2010, 09:45:11 μμ
Συμφωνώ και πάλι μαζί σου... :smile:


Στο θέμα των θλίψεων, αυτό που έχω να προσθέσω πολύ απλά, είναι μια έννοια: Υπομονή!

Γιατί χωρίς υπομονή, θετική σκέψη, αισιοδοξία, ελπίδα... βασανιζόμαστε διπλά...


Μπορεί και νάναι μαθήματα οι θλίψεις... Μπορεί πατώντας πάνω τους ν΄ανακαλύπτουμε τον πραγματικό λόγο της ζωής...
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: Delmar στις Δεκεμβρίου 16, 2010, 10:58:04 μμ
Κατανοηση θα ελεγα καλυτερα.

Καπου διαβασα παλι οτι η αρχαια ριζα της λεξης θλιψης ειναι Παθος.

Ολοι μας εχουμε θλιψη...για καποιο προσωπο που χασαμε....για την ανθρωποτητα...κ.λ.π...παμπολα παραδειγματα..

Αυτη η θλιψη...παθος....καποια στιγμη γινεται Αγαπη...που ειναι η ουσια ολων....

Οποτε και υπομονη...αλλα και κατανοηση της θλιψης....παθους.....που μεταλλασεται σε αγαπη....
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Ιανουαρίου 11, 2011, 10:44:02 πμ
Καλημέρα, Delmar


Δεν είχα συνδέσει ποτέ τη θλίψη με το πάθος, έτσι όπως το αναφέρεις. Αλλά, επίσης, θεωρώ τελικά πως όταν γενικά η έκφραση του εαυτού μας καταπιέζεται και τα όνειρά μας γίνονται ανεδαφικά και ανεκπλήρωτα ή το ελεύθερο πάθος μας για ζωή και δημιουργία συνθλίβονται στα πρέπει και σε μηχανισμούς υποχρεώσεων... λέμε καλημέρα στη θλίψη!!!

 :sad:
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: pixie στις Σεπτεμβρίου 25, 2013, 12:09:33 μμ
Αν στηριχθούμε στην παρακάτω μελέτη, οι άνθρωποι με κατάθλιψη μπορούν να βοηθηθούν από το βελονισμό, όσο και από την ψυχοθεραπεία και περισσότερο, σε σχέση με την απλή φαρμακευτική θεραπεία, τουλάχιστον για μερικούς μήνες, σύμφωνα με μία νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Τμήματος Επιστημών Υγείας του πανεπιστημίου της Υόρκης, με επικεφαλής τον Χιου Μακ Φέρσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό PLoS Medicine, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, μελέτησαν 755 ανθρώπους με μέτρια ή σοβαρή κατάθλιψη, τους οποίους χώρισαν σε τρεις ομάδες: Η πρώτη έκανε βελονισμό, η δεύτερη ψυχοθεραπεία και η τρίτη έπαιρνε απλώς φάρμακα.

''Όσοι άνθρωποι έχουν κατάθλιψη και έχουν δοκιμάσει διάφορες φαρμακευτικές επιλογές, αλλά, παρόλα αυτά δεν έχουν δει τη βελτίωση που θα ήθελαν, θα έπρεπε να δοκιμάσουν το βελονισμό ή την ψυχοθεραπεία, που πλέον αποδεικνύεται ότι είναι κλινικά αποτελεσματικές επιλογές'', δήλωσε ο Μακ Φέρσον.


Η μελέτη έδειξε ότι περίπου ένας στους τρεις ασθενείς δεν εμφάνιζε κατάθλιψη, μετά από τρεις μήνες βελονισμού ή ψυχοθεραπείας, σε σχέση με έναν στους πέντε που είχε βελτίωση μόνο με αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Προηγούμενες μελέτες, σχετικά με την επίδραση του βελονισμού στην κατάθλιψη, είχαν δώσει ασαφή ευρήματα, αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι ο βελονισμός μπορεί να έχει αισθητό αποτέλεσμα σε μερικούς ανθρώπους.


Το 70% των συμμετεχόντων έκανε ήδη φαρμακευτική θεραπεία, κατά το προηγούμενο τρίμηνο, πριν την έρευνα και δεν τους ζητήθηκε να σταματήσουν τα αντικαταθλιπτικά τους.

Μετά από τρεις μήνες, όσοι είχαν κάνει βελονισμό, εμφάνιζαν οριακά μεγαλύτερη βελτίωση από ό,τι όσοι είχαν κάνει ψυχοθεραπεία και αρκετά μεγαλύτερη βελτίωση σε σχέση με όσους έκαναν απλώς φαρμακευτική αγωγή.

Η διαφορά αυτή στα οφέλη -και μάλιστα, χωρίς κάποιες παρενέργειες- παρέμεινε για τουλάχιστον άλλους τρεις μήνες, μετά το σταμάτημα του βελονισμού ή της ψυχοθεραπείας.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τίτλος: Re: Θλίψεις...
Αποστολή από: saliara στις Σεπτεμβρίου 27, 2013, 03:25:48 πμ
Το ζήτημα όμως ξέρεις ποιο είναι??
Πόσοι αληθινά από μόνοι τους γνωρίζουν ότι έχουν κατάθλιψη?
Και πόσοι από αυτούς θέλουν πραγματικά να βοηθηθούν?
Γιατί οι περισσότεροι δεν το δέχονται όταν τους το λες...

Απίστευτο... (κατά)θλιψη...