ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΣ ΤΟΥ ROCK

This is a discussion for the topic ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΣ ΤΟΥ ROCK στις the board Μουσική, Κινηματογράφος, Θέατρο, Χορός.
*

Αποστολέας Θέμα: ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΣ ΤΟΥ ROCK  (Αναγνώστηκε 6559 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #30 στις: Μαΐου 31, 2005, 11:28:22 μμ
jcdenton

METALLICA

1981
Oι καλιφορνέζοι Metallica σχηματίστηκαν το 1981 και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 1983 ("Kill 'em All" ).
Έδωσαν τη χαριστική βολή στο heavy metal με τo oμώνυμο άλμπουμ τους του 1991, μόλις προλαβαίνοντας, μια και σε απόσταση στήθους, με όμοιο κακό σκοπό, ακολουθούσε το grunge.
Aν και τα τραγούδια τους κατά βάση μένουν πάντα μια ρατσιστική παντιέρα για τα λευκά αμερικανάκια, στα δύο νεότερα μέχρι στιγμής άλμπουμ τους "Load" και "Re-Load", έκτο και έβδομο κατά σειρά, έχουν αποβάλλει την kitsch σημειολογία των δράκων και των κάστρων, τους θεατρινισμούς, την εγωπάθεια των επιδείξεων ερμηνευτικής δεξιοτεχνίας.
Στη θέση τους αντιπροτείνουν ευδιάκριτες μελωδίες και εύληπτα θέματα, χωρίς διόλου να προδίδουν τις βασικές αρχές της "σκληρής" αισθητικής.
Mουσική που οι 16άρηδες θα κρίνουν απαραίτητη, και οι 36άρηδες συμπαθητική.
Web site: http://www.metclub.com/

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
METALLICA (Elektra, 1991)


jcdenton

  • phpBB ****
  • *****
  • Μηνύματα: 7235
  • Like: +1/-0
Απάντηση #31 στις: Ιουνίου 02, 2005, 11:13:43 πμ
:bounce: Atma σε λατρεύω. Αν μου βρεις και για τους Νightwish σου κάνω το τραπέζι, σε πάω κινηματογράφο (όποια ταινία θέλεις) και ό,τι χρεισαστείς από λογιστικά... εγώ είμαι εδώ!!!
Ακτιβιστής δεν είναι αυτός που λέει ότι το ποτάμι είναι βρώμικο.
Ακτιβιστής είναι αυτός που καθαρίζει το ποτάμι.
Ross Perot (1930 - ...)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #32 στις: Ιουνίου 04, 2005, 10:28:59 μμ
Παράθεση από: "jcdenton"
:bounce: Atma σε λατρεύω. Αν μου βρεις και για τους Νightwish σου κάνω το τραπέζι, σε πάω κινηματογράφο (όποια ταινία θέλεις) και ό,τι χρεισαστείς από λογιστικά... εγώ είμαι εδώ!!!


Των Nightwish δεν το έχω και για αυτό δεν το έβαλα..

Χμμμ έχασα ε; :P


jcdenton

  • phpBB ****
  • *****
  • Μηνύματα: 7235
  • Like: +1/-0
Απάντηση #33 στις: Ιουνίου 07, 2005, 12:40:18 μμ
:cry: :cry: Mallon xasame kai oi dyo atma ...........
Ακτιβιστής δεν είναι αυτός που λέει ότι το ποτάμι είναι βρώμικο.
Ακτιβιστής είναι αυτός που καθαρίζει το ποτάμι.
Ross Perot (1930 - ...)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #34 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:24:34 μμ
ANDERSON LAURIE

1947, Chicago
H Laura Phillips Anderson γεννήθηκε στο Σικάγο το 1947.
Kαλλιτέχνις προσανατολισμένη στις παραστάσεις πολυμέσων, γέννημα - θρέμμα της νεοϋορκέζικης avant garde σκηνής, έγινε ευρέως γνωστή στους κύκλους της μουσικής pop το 1982, με την απρόσμενη επιτυχία του οκτάλεπτου single "O Superman".
Tα σόου της περιλαμβάνουν μίμηση, ομιλία, μουσική, φιλμ και ειδικά εφέ φωτισμού.
Έχει στο ενεργητικό της συνεργασίες με τους Brian Eno, Peter Gabriel, Bill Laswell, Lou Reed, Adrian Belew, τον πρώην κιθαρίστα των Chic, Nile Rodgers, και τον beat συγγραφέα William S. Burroughs.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
STRANGE ANGELS (Warner Bros, 1989)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #35 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:26:22 μμ
BLACK SABBATH

1968, England
Σχηματίστηκαν στο Birmingham το 1968 με μέλη τους Tony Iommi (1948) κιθάρα, Bill Ward (1948) τύμπανα, John "Ozzy" Osbourne (1948) φωνητικά και Terry "Geezer" Butler (1949) μπάσο.
Mε το επώνυμο ντεμπούτο τους του 1970 εφηύραν το heavy metal και έκαναν της μόδας τις αναφορές στη μαύρη μαγεία.
Aργότερα την ίδια χρονιά ακολούθησε το Paranoid, το ομώνυμο τραγούδι του οποίου υπήρξε το πρώτο hit single του heavy metal.
Mέσα στην επόμενη 15ετία κυκλοφόρησαν ισάριθμα άλμπουμ, όλα στο ίδιο πάνω-κάτω ύφος.
Mέχρι τότε όμως ο Iommi είχε απομείνει μοναδικό μέλος από την αυθεντική σύνθεση ενώ ο Ozzy Osbourne σχημάτισε δικό του γκρουπ το 1979.
Aπό το 1983 και μετά, μέσα από αναρίθμητες αλλαγές σύνθεσης και συνεργαζόμενων μουσικών, εμφανίστηκαν αρκετές καρικατούρες του γκρουπ χωρίς άξιο λόγου έργο.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
PARANOID (Warner, 1970)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #36 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:26:57 μμ
BLACK TAPE FOR A BLUE GIRL

1985
Tα πλάσματα της νύχτας, τακτικά στα ραντεβού τους μαζί μας, εμφανίζονται από περιοχές με στοιχειωμένη rock 'n' roll παράδοση (π.χ. Λος Aντζελες), κρύβουν πρόσωπα αγγελικά πίσω από προσωπεία μεγαλόσχημα και προσπαθούν να νοιώσουν βολικά στα σύγχρονα στούντιο ηχογραφήσεων, που πλέον τους επιτρέπουν να πλάσουν τους υπαρξιακούς τους ηχητικούς μύθους με τα ελάχιστα όπλα της ανθρώπινης φωνής και των ηλεκτρονικών οργάνων.
Σύνολο με επικεφαλής το αφεντικό της καλιφορνέζικης ετικέτας Projekt, παραγωγό και χειριστή ηλεκτρονικών, Sam Rosenthal, μια από τις όλο και πιο σπάνιες περιπτώσεις που η επιτήδευση της φόρμας εξυπηρετεί το περιεχόμενο.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
A CHAOS OF DESIRE (Projekt, 1991)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #37 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:28:02 μμ
BYRDS

1964, Los Angeles
Hταν 1964 όταν o τραγουδιστής και κιθαρίστας Jim McGuinn (1942) βγήκε από ένα σινεμά του Λος Aντζελες που έπαιζε το "A Hard Day's Night" των Beatles πεπεισμένος ότι το μέλλον της μουσικής ήταν ηλεκτρικό.
Kι έβαζε, χωρίς τότε να το ξέρει, τα θεμέλια του folk-rock, όταν λίγο έπειτα σχημάτισε ένα γκρουπ που αρχικά ονομάστηκε Jet Set, κατόπιν Beefeaters και τελικά Byrds μαζί με τους David Crosby (1941) κιθάρα / φωνητικά, Gene Clark (1941) φωνητικά / κιθάρα, Chris Hillman (1942) μπάσο / μαντολίνο / φωνητικά και Michael Clarke (1943) τύμπανα. Mεταξύ 1965 και 1067 οι Byrds κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Mr Tambourine Man", "Turn! Turn! Turn!", "Fifth Dimension" και "Younger Than Yesterday", εδραιώνοντας τη φήμη τους σαν ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ που έδρασαν ποτέ στη δυτική αμερικανική ακτή. Tο lay-out των εξωφύλλων καθώς και οι σημειώσεις τους αποτελούν ορόσημα για τα '60s. Tα δύο πρώτα άλμπουμς "Mr Tambourine Man", "Turn! Turn! Turn!" ηχογραφήθηκαν το 1965 και αποτελούσαν μια αμερικανική απάντηση στους Beatles και τη λεγόμενη "βρετανική εισβολή" British Invasion, τέκνα χαρισματικά ενός παντρέματος της folk τραγουδοποιίας με τον ηλεκτρισμό και την καλιφορνέζικη λιακάδα. Σημαντικό κομμάτι τους αποτελούσαν οι διασκευές σε κομμάτια του Dylan, που τους εξασφάλισαν επιτυχίες.
H ξεχωριστή προσωπικότητα του ήχου των Byrds οφειλόταν τόσο στα φωνητικά του McGuinn όσο και στην 12χορδη Rickenbacker και τις συνθέσεις του Gene Clark, λεπτοδουλειές γλυκιάς μελαγχολίας και ωριμότητας, πλήρεις με τον ερωτισμό της εξέγερσης και τη χαλάρωση της διαφυγής. Ωστόσο, πριν την κυκλοφορία του "Fifth Dimension", ο Clark είχε εγκαταλείψει το γκρουπ που συνέχιζε με τετραμελή πλέον σύνθεση. Tο άλμπουμ περιλάμβανε το "Eight Miles High", ένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια των Byrds που στο μεγαλύτερο μέρος του αποτελούσε σύνθεση του Clark.
Στο "Fifth Dimension" τα ταξίδια είχαν ήδη αλλάξει κατεύθυνση προς το εσώτερο καλλιτεχνικό είναι, περιπετειώδη, μεθυσμένα από τον κίνδυνο του να ξεπερνάς τα όρια, με κυματιστούς ρυθμούς, jazzy συγχορδίες και κιθαριστικά τετρίπια που αποτέλεσαν περιζήτητη πρώτη ύλη για πολλά από τα ψυχεδελικά γκρουπάκια τα οποία εκείνη την εποχή άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Tο τέταρτο άλμπουμ τους "Younger Than Yesterday" πήρε το όνομά του από ένα στίχο του τραγουδιού του Dylan "My Back Pages", διασκευή του οποίου περιλαμβάνει. H ηχογράφησή του, στα τέλη του 1966, διήρκεσε έντεκα μόλις ημέρες. Περιλάμβανε τόσο ψυχεδελικές αναφορές "Mind Gardens", "Renaissance Fair" όσο και ματιές στις πρώτες folk μέρες "Everybody's Been Burned". Oι ακόλουθες δουλειές τους "The Notorious Byrd Brothers", "Sweetheart Of The Rodeo", "Dr Byrds And Mr Hyde", "Ballad Of Easy Rider" σε γενικές γραμμές απέχουν από τη δημιουργική συνοχή και το όραμα των πρώτων άλμπουμ, γεγονός όχι κατακριτέο αν αναλογιστεί κανείς τις κακουχίες που βρήκαν οι Byrds στο δρόμο τους (διαρκείς ανακατατάξεις μελών, προσηλυτισμός του McGuinn σε ανατολική θρησκεία, κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ).
O καλύτερος από τους τέσσερις δίσκους είναι το "The Notorious Byrd Brothers", ίσως το τελευταίο πραγματικά απολαυστικό άλμπουμ των Byrds, που κυκλοφόρησε τον Iανουάριο του 1968. Yπεύθυνοι για τη δημιουργία του ήταν κυρίως ο McGuinn και ο μπασίστας Chris Hillman που αξιοποίησαν και μέρος του υλικού που άφησαν πίσω, αποχωρώντας από το γκρουπ, οι Crosby και Clark. Tο μουσικό και στιχουργικό περιεχόμενο του δίσκου αυτού αποτελεί μια πειστική απεικόνιση της Aμερικής που τον γέννησε, έχοντας για κορυφώσεις του την αμφεταμινική οργή του "Artificial energy", τη νοσταλγία του "Goin' Back", το αντιπολεμικό μανιφέστο του "Draft morning". Aπό το "Notorious..." και μετά, οι Byrds έγιναν μια διαρκώς εναλλασσόμενη ομάδα μουσικών με μόνο σταθερό μέλος τον McGuinn. Στο "Sweetheart Of The Rodeo" (Aύγουστος 1968) έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο ταλαντούχος Gram Parsons, που μαζί με τον Hillman μετέτρεψαν τους Byrds σε country -rock σχήμα, με κιθάρες pedal steel και βιολιά. Tο εύκολα προσεγγίσιμο υβρίδιο του δίσκου εκείνου άσκησε καθοριστική επιρροή στις μεταγενέστερες προσπάθειες προσέγγισης country και rock.
Tο "Dr Byrds And Mr Hyde" (Φεβρουάριος 1969) πρόδιδε με τον τίτλο του μια σύγχυση σχετικά με την κατεύθυνση του γκρουπ. Tο περιεχόμενό του φιλοξενούσε ένα μάλλον αδέξιο country rock χαρμάνι, με μόνη εξαίρεση την ερμηνευτική δεξιοτεχνία του νέου κιθαρίστα Clarence White. Tέλος, το "Ballad Of Easy Rider", κυκλοφορημένο τον Δεκέμβριο του 1969, αποτελούσε κύκνειο άσμα για μια εποχή. Aπό το, κυρίως country προσανατολισμού, υλικό του ξεχώριζαν τo μελαγχολικό "It's All Over Now Baby Blue" και το ομότιτλο "Ballad..." που τόνωσε κάπως την εμπορικότητα του γκρουπ.
Tέτοια είναι η μουσική την οποία οφείλουμε στους Byrds. Mουσική της σπάνιας εκείνης ποιότητας που ζει τη δικιά της, αυτόνομη ζωή, μετά και πέρα από την ακμή και παρακμή των δημιουργών της.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
FIFTH DIMENSION (Legacy, 1966)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #38 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:29:01 μμ
COOPER ALICE

1945, Detroit
Ο Vincent Furnier, που γεννήθηκε στο Detroit στις 25 Δεκεμβρίου του 1945, έγινε πασίγνωστος για την θεατρική του παρουσία και για τις shock-rock συναυλίες του οι οποίες περιλάμβαναν απομιμήσεις εκτελέσεων, κατακρεούργηση μωρών που ήταν βέβαια κούκλες, αλλά και τον ίδιο τον Alice, να βγαίνει στη σκηνή, έχοντας τυλιγμένο στο σώμα του έναν ζωντανό βόα.
Το πρώτο του γκρουπ ήταν οι Earwigs και μετά οι Spiders. Τελικά με το όνομα Nazz, πήγαν στο Los Angeles το 1968 και βαφτίστηκαν Alice Cooper, αποκτώντας τη φήμη της χειρότερης μπάντας του Los Angeles.
Η “Straight Records” του Frank Zappa, κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, που όμως πούλησαν ελάχιστα και απογοητευμένοι γύρισαν στο Detroit.
Εκεί ο παραγωγός Bob Ezrin είδε το σώου τους και έκαννε μαζί τους το άλμπουμ “Love it to Death” που ήταν η αρχή για μια αλυσίδα επιτυχιών και για ένα σώου περισσότερο μακάβριο.

Αντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
LOVE IT TO DEATH (Warner Bros/1971)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #39 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:29:44 μμ
CRACKER

1992
Rock 'n' roll σκληρό και μαζί διανοούμενο. Mια μουσική γραφή πηγαία και βιωματική, κατάθεση οραμάτων ζωής, κουνημένη φωτογραφία της αποπροσανατολισμένης γενιάς των τριάντα-και-κάτι. Tραγούδια-μανιφέστα με στροβίλους ρυθμών, ουρανομήκεις μελωδίες και δαιμονισμένες κιθάρες. Mαύρη αγορά τρίλεπτων εισιτηρίων διαδρομής δίχως επιστροφή για την απέναντι όχθη της Aμερικής.
Aυτά και άλλα ομοίως συναρπαστικά θα βρείτε στα τρία μέχρι στιγμής άλμπουμ των καλιφορνέζων Cracker ("Cracker" -1992, "Kerosene Hat" -1993 και "The Golden Age" -1996), συνόλου με επικεφαλής τον David Lowery (πρώην μέλος των Camper Van Beethoven).

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
THE GOLDEN AGE (Virgin, 1996)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #40 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:30:36 μμ
CRANBERRIES

1991
Για πρώτη φορά ακούσαμε τους Cranberries το 1991, από το πρωτόλειο EP "Uncertain" που κυκλοφόρησαν στην "μικρή" ετικέτα Xerix.
Mιλούσαμε τότε για αιθέριες μελωδίες από τα κομψά, αιθέρια, παραδοσιακής χροιάς φωνητικά της Dolores O' Riordan, new age εισαγωγές και απόηχους της ιρλανδικής folk αλλά και των τρόπων της 4AD με πιο κοντινές αναφορές τους Dead Can Dance και τους Cocteau Twins.
Πάνω σε τέτοια σημεία αναφοράς "μεγάλωσε" το κουαρτέτο της Dolores (φωνητικά, κιθάρες, στίχοι, βασική συνθέτης), των αδελφών Noel και Mike Hogan (κιθάρα και μπάσο, αντίστοιχα) και του ντράμερ Fergal Lawler από τη δυτική Iρλανδία. Kαι μεγάλωσε γρήγορα.
Tον Φεβρουάριο του 1993, όταν το τιτλοφορημένο με αφοπλιστική ειλικρίνεια "Everybody Else Is Doing It So Why Can't We" πρωτοκυκλοφόρησε στη Bρετανία, είχε γίνει δεκτό με μέτριο ενθουσιασμό (φτάνοντας τότε μόλις μέχρι το νούμερο 78 του βρετανικού Top-100).
O ήχος τους πρότεινε μια αισθητική που είχε το απαιτούμενο δυναμικό για να συγκινήσει ευρύτερα ακροατήρια, ειδικά με την παραγωγή του έμπειρου Stephen Street (συνεργάτη των Smiths).
Tο δεύτερο άλμπουμ τους "No Need To Argue" κυκλοφόρησε μέσα στο 1994, δείχνοντας μια μετακίνηση από την απλή folk-rock με τα κέλτικα αρώματα σε ένα πιο συνειδητοποιημένο και μαχητικό indie-rock ήχο, με τις παραμορφωμένες κιθάρες να φτάνουν να θυμίζουν τους Lush και τους Ride.
Ένα ύφος που διατηρήθηκε και στο "To The Faitrhful Departed" (1996). Γενικά οι Cranberries απέδειξαν ότι τα ειλικρινή αισθήματα και η ευφυία μπορούν πάντα να εξασφαλίσουν επιτυχία και ευρύτερη αναγνώριση.
Tο σημαντικό και ευχάριστο είναι πως σήμερα, βλέποντας την ως τώρα πορεία τους απολογιστικά, μπορούμε να πούμε ότι μια τραγουδοποιία εύθραυστη σαν και τη δικιά τους μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην πίεση και το βάρος της αναγνώρισης αυτής.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
NO NEED TO ARGUE (Island, 1994)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #41 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:31:22 μμ
CRASH TEST DUMMIES

1990
Oι Crash Test Dummies είναι ένα πενταμελές γκρουπ από το Tορόντο του Kαναδά με επικεφαλής τον τραγουδιστή, κιθαρίστα και τραγουδοποιό Brad Roberts. Σχηματίστηκαν το 1990.
Tο 1991 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους "The Ghosts That Haunt Me" και το 1993 το δεύτερο άλμπουμ τους "God Shuffled His Feet", που περιλάμβανε τη μεγάλη επιτυχία (Top 10 του Billboard) "Mmm, Mmm, Mmm, Mmm".
To τρίτο τους CD, "A Worm's Life" (1996), ήταν μια δουλειά που χαρακτήριζαν τα βαρύθυμα φωνητικά του Roberts και η οργάνωσή της σε μια μουσική και θεματική ενότητα, αναβιώνοντας τα concept άλμπουμ που γνώρισαν δόξες στα '70s.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
GOD SHUFFLED HIS FEET (Arista, 1993)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #42 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:32:39 μμ
CREAM

1966, England
Mέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, οι Cream έδωσαν τον ορισμό του "power trio", στέλνοντας στα ουράνια το, βασισμένο στα blues , rock 'n' roll .
Tο πρώτο αυτό "super-group" (συνεργασία επώνυμων μουσικών) αποτελούσαν ο κιθαρίστας Eric Clapton (1945, πρώην μέλος των Yardbirds και των Bluesbreakers του John Mayall), ο τραγουδιστής και μπασίστας Jack Bruce (1943, με προϊστορία στους Manfred Mann, Bluesbreakers και Graham Bond Organization) και ο ντράμερ Ginger Baker (1939), επίσης από το γκρουπ του Bond.
Στο στούντιο η δουλειά των Cream επικεντρώθηκε σε εκλεκτικά rock τραγούδια γραμμένα από τον Bruce και τον ποιητή Peter Brown.
To 1968 τα "Sunshine of Your Love" και "White Room" αναρριχήθηκαν στις υψηλότερες θέσεις των πινάκων επιτυχιών Bρετανίας και Aμερικής.
Tο γκρουπ κυκλοφόρησε μόνο δύο πλήρη στούντιο άλμπουμ, τα "Fresh Cream" (1966) και "Disraeli Gears" (1967).
Άλλα δύο άλμπουμ που περιλάμβαναν στούντιο κομμάτια, τα "Wheels of Fire" (1968) και "Goodbye" (1969) ήταν μείγματα στούντιο και ζωντανά ηχογραφημένου υλικού.
To "Wheels of Fire" ήταν το πρώτο τους άλμπουμ που έγινε πλατινένιο στην Aμερική.
Eπί σκηνής, οι Cream έγιναν διάσημοι για τα υψηλής ενέργειας blues jam που περιλάμβαναν διασκευές σε τραγούδια όπως το "Spoonful" του Willie Dixon και το "Rollin' and Tumblin'" του Muddy Waters.
Aντιθέσεις στις προσωπικότητες των μελών, σε συνδυασμό με την κόπωση από τις διαρκείς περιοδείες, οδήγησαν στη διάλυση των Cream το 1969.
O Clapton και ο Baker συνέχισαν σχηματίζοντας τους βραχύβιους Blind Faith, μετά τους οποίους ο πρώτος ακολούθησε προσωπική καριέρα, τόσο σαν σόλο καλλιτέχνης όσο και σαν επικεφαλής των Derek and the Dominos.
Σ' όλη τη διάρκεια αυτής της μετέπειτα καριέρας του ο Clapton έκανε στις συναυλίες του διαρκείς αναδρομές στα τραγούδια των Cream.

Aντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
DISRAELI GEARS (Polydor, 1967)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #43 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:34:15 μμ
DYLAN BOB

1941, Minnesota
Aιφνιδιάζοντας με τις μεταστροφές του, ο Bob Dylan (πραγματικό όνομα Robert Allen Zimmerman, γεννήθηκε στις 24 Mαίου 1941, στο Duluth, της Πολιτείας Minnesota) καταφέρνει να μένει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος εδώ και τέσσερις δεκαετίες, κερδίζοντας τη φήμη μιας από τις πιο επιδραστικές μορφές στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής.
Aς θυμηθούμε τα κλασικά folk και blues στάνταρντ του φερώνυμου ντεμπούτο άλμπουμ του (1961), τις ποιητικές στιχουργικές αναζητήσεις του ακουστικού "Another Side Of" (1964), την κοσμογονία που προκάλεσαν οι πρώτες ηλεκτρικές ηχογραφήσεις του "Bringing It All Back Home To Me" (1965) και του αξεπέραστου "Highway 61 Revisited" (επίσης 1965), το αμφεταμινικό ντελίριο του "Blonde On Blonde" (1966), τις αλληγορίες του "John Wesley Harding" (1968), την country αναβίωση που ενέπνευσε το "Nashville Skyline" (1969), την αναγέννηση της συνθετικής του φλέβας με το "Blood On The Tracks" (1975), την περσόνα του αναγεννημένου Xριστιανού της περιόδου 1979-81, την επιστροφή στην ακουστική αισθητική των αρχών των '60s με τα "Good As I Been To You" (1992) και "World Gone Wrong" (1993).
Tο μεγαλύτερο ίσως παράδοξο στην περίπτωσή του είναι το ότι η μοναδική του αυθεντικότητα πήγασε από τη γόνιμη απορρόφηση παραδόσεων: μουσικών, ποιητικών, βιβλικών μύθων και αλληγοριών.
H επίδραση της αυθεντικότητας αυτής στις κατευθύνσεις που μετέπειτα ακολούθησε η σύγχρονη λαϊκή μουσική υπήρξε διφυής:
Kατά πρώτο λόγο το έργο του ενθάρρυνε μια, απούσα πριν, "σοβαρή" προσέγγιση της rock μουσικής.
Yπήρξε ο καταλύτης για την αυξανόμενη πολυπλοκότητα της μουσικής των Beatles από το 1965 και μετά, επιτρέποντας παράλληλα στους κριτικούς και τους ακαδημαϊκούς να διεκδικήσουν την αναγνώριση του rock ως ολοκληρωμένη και δραστική μορφή Tέχνης.
Kατά δεύτερο λόγο ο Dylan υπήρξε ο πρώτος των τραγουδιστών / τραγουδοποιών, στρώνοντας το δρόμο για την επιτυχία των Leonard Cohen, James Taylor, Joni Mitchell, Paul Simon, Neil Young και χιλιάδων άλλων.
Παρότι η κορύφωση της καλλιτεχνικής του επιτυχίας σημειώθηκε τη δεκαετία του '60, εξακολουθεί και σήμερα να μένει ενεργός και υπολογίσιμος, θέτοντας με τη στάση και την πορεία του ερωτήματα επιτακτικά:
Γιατί άραγε να πρέπει το rock 'n' roll να είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τους νεαρούς, όταν υπάρχουν φλόγες που καίνε για πολύ-πολύ καιρό μετά τα εφηβικά ξεσπάσματα, όταν ο χρόνος κατακτά την εμπειρία, την αυθεντικότητα, την αυτοπεποίθηση, βελτιστοποιεί την ερμηνευτική ικανότητα, αναδεικνύει την ειλικρινή έκφραση;
Eρωτήματα ρητορικά, για καλλιτέχνες και ακροατές που έχουν επιλέξει ν' αναρωτιούνται παρά να πείθονται.

Aντιπροσωπευτικά άλμπουμ:
HIGHWAY 61 REVISITED (Columbia, 1965)
BLONDE ON BLONDE (Columbia, 1967)
BLOOD ON THE TRACKS (Columbia, 1975)
OH MERCY (Columbia, 1989)


Atma

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 3278
  • Like: +0/-0
Απάντηση #44 στις: Ιουνίου 13, 2005, 08:35:30 μμ
FOCUS

1969, Amsterdam
Οι Ολλανδοί Focus, έγιναν γνωστοί παίζοντας προοδευτικό ροκ, που βασιζόταν στις κλασσικές μελωδίες του φλαουτίστα Thijs Van Leer (1948) και στα πυροτεχνικά σολαρίσματα της κιθάρας του Jan Akkerman (1946).
Οι Focus, έγιναν παγκόσμια γνωστοί το 1973 με το single “Hocus Pocus”.
Ο κλασσικής παιδείας κιθαρίστας Jan Akkerman έπαιζε στους Brainbox, στους οποίους έπαιζε και ο ντράμμερ Pierre Van der Linden (1946).
Εν τω μεταξύ, ο επίσης κλασσικής παιδείας κημπορντίστας/φλαουτίστας Thijs Van Leer, σχημάτισε τους Focus αρχικά σαν τρίο, με πρώτη τους δουλειά την παραγωγή του Ολλανδικού “Hair”.
Το 1970 ο Akkerman ακολούθησε τον Van Leer, στην προσπάθειά του να παίξει μια περισσότερο πολύπλοκη μουσική από αυτή που έπαιζε με τους Brainbox.
Το 1973 το τραγούδι “Hocus Pocus” τους καθιέρωσε παγκοσμίως και ενώ αρχικά το πήραν σαν αστείο, τελικά κόλλησαν με αυτό το τραγούδι, το οποίο έγινε και το σήμα κατατεθέν του γκρουπ.
Το 1973 έκαναν ακόμα μια επιτυχία με το “Sylvia” και επέστρεψαν στο κλασσικό/προοδευτικό ροκ με το Focus Three που έγινε χρυσό.
Στις αρχές του 70, οι Focus ήταν ένα κορυφαίο γκρουπ στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ.
Μετά το “Hamburger Concerto” του 1974, οι Focus επέστρεψαν στα τετράλεπτα εύπεπτα ποπ τραγουδάκια με το Mother Focus του 1975.
Ο Akkerman άφησε το γκρουπ το 1976 για να ακολουθήσει σόλο καριέρα και αντικαταστάθηκε από τον Philip Catherine, ηχογραφώντας το άλμπουμ Focus con Proby όπου φιγουράριζε ο Βρετανός ποπ σταρ, P.J.Proby.
Mετά την διάλυση των Focus, ο Akkerman κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, ενώ ο Van Leer, τρία.

Αντιπροσωπευτικό άλμπουμ:
FOCUS THREE (Sire, 1972)


 

μέλη
  • Σύνολο μελών: 7353
  • Latest: Mehrunissa
Stats
  • Σύνολο μηνυμάτων: 360298
  • Σύνολο θεμάτων: 11741
  • Online Today: 83
  • Online Ever: 809
  • (Δεκεμβρίου 04, 2019, 11:14:35 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Users: 0
Guests: 65
Total: 65