Ποιήματα και μαντινάδες

This is a discussion for the topic Ποιήματα και μαντινάδες στις the board Καλλιτεχνικός καφενές.
*

Αποστολέας Θέμα: Ποιήματα και μαντινάδες  (Αναγνώστηκε 2181 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Anonymous

  • Επισκέπτης
στις: Απριλίου 15, 2004, 10:53:44 μμ
Ας βάλουν οι επίδοξοι ποιητές μας εδώ τα ποιήματα τους ή ακόμα και αυτά που τους άγγιξαν κάποια στιγμή και είναι χαραγμένα μέσα τους.....





 :shock:


Eleni

  • Verified
  • phpBB *
  • **
  • Μηνύματα: 145
  • Like: +0/-0
Απάντηση #1 στις: Απριλίου 15, 2004, 11:16:28 μμ
Παράθεση από: "KostasD33"
Ας βάλουν οι επίδοξοι ποιητές μας εδώ τα ποιήματα τους ή ακόμα και αυτά που τους άγγιξαν κάποια στιγμή και είναι χαραγμένα μέσα τους.....





 ]



βρε Κωστακι ξερεις τι μας λες τωρα?
το μισο φορουμ να μετακομισει εδω.... :P


Tsaxpina

  • Verified
  • phpBB *
  • **
  • Μηνύματα: 201
  • Like: +0/-0
Απάντηση #2 στις: Απριλίου 15, 2004, 11:17:37 μμ
ΚΩΣΤΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΤΙ ΛΕΣ ΒΡΕ?ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ?


Anonymous

  • Επισκέπτης
Απάντηση #3 στις: Απριλίου 15, 2004, 11:38:00 μμ
Ας μετακομίσει.. παράγινε άνω κάτω το καφέ βρε παιδιά
Είπαμε καφέ είναι άντε να μπαχαλεψουμε και λίγο αλλά αναγάγαμε το μπάχαλο σε επιστήμη........... ]newtopic [/b](νέο θέμα) με τα postreply (απάντηση σε θέμα)....... :roll:






 :shock:


Tsaxpina

  • Verified
  • phpBB *
  • **
  • Μηνύματα: 201
  • Like: +0/-0
Απάντηση #4 στις: Απριλίου 15, 2004, 11:42:00 μμ
ΚΩΣΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΡΕΞΗ ΕΙΜΑΙ ΧΑΛΙΑ


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
...
Απάντηση #5 στις: Απριλίου 16, 2004, 11:13:43 πμ
Παιδιά ας του κάνουμε το χατηρι.... δεν αντέχω τη μουρμουρα του.


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
.
Απάντηση #6 στις: Απριλίου 16, 2004, 11:16:35 πμ
Βοήθεια..!

Στο βάθος του ορίζοντα ένα τρένο
απλώνει τον καπνό του στον κάμπο
Και τούτη τη στιγμή θαρρώ
πως δεν υπάρχει πίκρα
που να μην την ένιωσα

Σαν έρχεσαι τρέχοντας
απ' το πράσινο λιβάδι
κι αλαφιασμένη στέκεσαι
μπροστά στην τζαμόπορτα
βλέπω τα μάτια σου
να με κοιτάζουν με αγωνία
Τα χείλη σου
να πάλλονται ξέφρενα
Μα δεν μπορώ ν' ακούσω τι μου λες

Να σαι η λευτεριά;
Να σαι απλά η ζωή;
Τα τριάντα μου χρόνια
που πέρασαν ανεκμετάλλευτα
σερνόμενα από σχολεία σε σφαιριστήρια
από στρατώνες σε γραφεία
από αίθουσες διαλέξεων
σε γήπεδα και σε πορνεία;

Όποια και να σαι
ποθώ για τη λαχτάρα μου να σου μιλήσω
Μ' ακούς που φωνάζω "βοήθεια";


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #7 στις: Απριλίου 16, 2004, 11:19:24 πμ
Για μένα...

Το αγόρι είναι θυμωμένο
Το αγόρι είναι τρελό

Έχει ένα πέτρινο πρόσωπο
Έχει δυο ατσάλινα μάτια
Φοράει ένα ρούχο εκδίκησης
Κρατάει ένα κεραυνό οργής

Κατεβαίνει στη πόλη αθέατο
Κατεβαίνει στη πόλη αχαλίνωτο
Έρχεται να καταστρέψει
Να φέρει επιτέλους τη Νέμεση
για τον παλιάτσο
τον κλέφτη
και τον υπνωτιστή

Ποιος απ΄ τους φρουρούς
θα κάνει τώρα τη βλακεία;
Το αγόρι είναι θυμωμένο
Το αγόρι είναι τρελό
Το πάρτι τελείωσε παιδιά
Το πάρτι είναι παρελθόν


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #8 στις: Απριλίου 16, 2004, 01:10:00 μμ
Είμαι ένας καταρράκτης στην έρημο
Μια βροχή από ξάστερο ουρανό
Ένα γνώριμο αλλά αγέννητο παιδί
Μια επίμονη εμπειρία που ποτέ δε βίωσες

Παίζω αλλόκοτα παιχνίδια με το μυαλό σου
Όταν χτυπάς τα πλήκτρα και θυμάσαι τη θάλασσα
έρχομαι σαν ακαθόριστη μνήμη
Όταν κοιτάς το ρολογάκι σου κι η ώρα έχει περάσει
με νιώθεις σαν φευγαλέα παραίσθηση

Παίζω αλλόκοτα παιχνίδια με το μυαλό σου
Φωλιάζω πίσω από τα μάτια σου
Κυκλοφορώ στα όνειρά σου
Με βρίσκεις μέσα σε όσα λαχταράς
Μέσα σε όλα εκείνα που σου λείπουν

Παίζω αλλόκοτα παιχνίδια με το μυαλό σου
Στέκω στους τόπους που δεν μπορείς να πας
Υπάρχω μέσα σε ο, τι δεν μπορείς να αγγίξεις
Αλλά είμαι αυτό που πάντα περιμένεις
Είμαι αυτό που σε κρατάει όρθια στη ζωή

Παίζω αλλόκοτα παιχνίδια με το μυαλό σου
Όμως σου ορκίζομαι δεν το διασκεδάζω
Νιώθω αβάσταχτη μοναξιά που δεν έχω σώμα
Κι εσύ που μπορείς δεν μου το δίνεις


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #9 στις: Απριλίου 16, 2004, 01:12:57 μμ
Κάθε πρωί
που βγαίνω στο μπαλκόνι μου
ο ήλιος
φαίνεται σαν ένας μεγάλος χρυσοκόκκινος κύκλος
κομμένος στα δύο.
Η κεραία
της έναντι πολυκατοικίας
σαν ένα μεγάλο, κάθετο μαχαίρι
είναι καρφωμένη στην καρδιά του ...
..................................................................................
Γυρίζω τότε
και κλείνομαι στο δωμάτιό μου
μέχρι να περάσει
η ώρα του φονικού ...


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #10 στις: Απριλίου 16, 2004, 01:15:33 μμ
Κοιτάζω τους αγρότες
που ξεριζώνουν το "όρος των ελαιών"

Παρακολουθώ τα αυτοκίνητα
που εκσπερματώνουν
τούφες - τούφες
το μωροξείδιον της ανάπτυξης

Περιεργάζομαι τις κληματίδες
με τα κεκαμμένα γόνατα
που γονιμοποιούνται παραχρήμα
ενιστάμενες στο φόβο του ΘΑΝΑΤΟΥ

Βλέπω τους μικρούς "γαβριάδες"
που δραπέτευσαν
από τα φοβερά κτίρια - που τα ονόμασαν σχολεία -
να κάθονται στο πέτρινο γεφύρι
με τα πόδια τους κρεμασμένα
πάνω από τα παλλόμενα νερά

Συλλογίζομαι τους νεκρούς του μέλλοντος
που θα πεθάνουν αβοήθητοι
στα δημόσια υπνοτήρια

Ώρες - Ώρες
κάθομαι και διασκεδάζω με τα τσιγγανόπουλα
που καταβρέχονται στη χωματένια την πλατειούλα
ενώ
στην αντικρινή αίθουσα
- με τους ακριβούς πολυελαίους
και την ακατανόητη καλωδίωση -
οι τεχνοκράτες
σχεδιάζουν την ανάπλαση του κόσμου
δια σκυροδέματος και σιδήρου


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #11 στις: Απριλίου 16, 2004, 10:49:12 μμ
Για εσένα

Ποιος θα μπορούσε τα αστέρια
να μην σου δωρίσει
στην άπειρη σου ζωντάνια
να καεί

Θα ταν κρίμα και κατάρα
να ζητήσω το γιατί της
αναπάντεχης ευτυχίας μου
όποτε σε κοιτώ

Στην ακροθαλασσιά
όπου σκάνε τα κύματα
θλιμμένος δακρύζω
σε νεκρά οράματα

Στολίζοντας  κουρασμένων
Χριστουγεννιάτικων δέντρων
τις φωτεινές σου λίμνες
να αναστήσω
 
Να νικήσω κάθε σκοτεινό άρωμα
κάθε σιωπηλή σκιά
που σ αναστάτωσε
εκείνο το βράδυ ξαφνικά

Χαρίζοντας μου το λατρευτό
κελάρυσμα του στυφού σου ποταμιού
Προσφέροντας μου το μισητό
κρασί του κολλώδης σου κορμιού

Σαν την ανάσα μιας νεκρής πεταλούδας
σαν το φθινοπωρινό στρώμα πάχνης
νυσταγμένος, ακόμα πιωμένος
το άγγιγμα σου αναζητώ
[/color]


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
.
Απάντηση #12 στις: Απριλίου 16, 2004, 10:52:30 μμ
Αν είχα δυο λέξεις ιδανικές μέσα από την καρδιά μου να πω , να εκφραστώ όπως επιζητώ ,τότε φτερά θα είχα να πετάξω μακριά
Στους δρόμους και στα σοκάκια ψάχνω απεγνωσμένα ,αναρωτιέμαι διαρκώς
και όμως συνεχίζω ,μέχρι να λυτρωθώ .
Στην μοναχική μου αυτή αναζήτηση αναγνωρίζω βλέμματα πληγωμένων ,
κατάκοιτων ψυχών που με κοιτάνε με φόβο τρομερό
Αυτοί οι κάτοικοι της κόλασης με κραυγές αγωνίας σκιρτίζουν στην παρουσία μου , ψελλίζοντας τα όνειρα τους.
Πολλές φορές όταν ξεστρατίζω από τους συνήθεις δρόμους μου αγοράζω με λαγνεία λέξεις από περαστικούς .
Απαγγέλνω στη συνέχεια με καινούργια ελπίδα και περιμένω κάθε φορά ένα σημάδι να έρθει ,μάταια όμως.
Κάποιες στιγμές ακούω τρελούς να συζητάνε αλλά οι λέξεις τους είναι χαοτικές και δυσανάγνωστες
Τότε μόνο απογοητεύομαι πραγματικά διότι γνωρίζω πως αυτοί μονάχα γνωρίζουν αυτό που ψάχνω.
Αν έβρισκα αν μάθαινα δυο λέξεις ιδανικές μες από την καρδιά μου βγαλμένες ,θα άγγιζα στα ορία του απείρου ,ενός σύμπαντος με δυο μόνο λέξεις.
[/color]


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #13 στις: Απριλίου 16, 2004, 11:03:18 μμ
Περιπλανήσεις με τη μορφή σου

 

Τις μελαγχολικές αλέες

καθώς διέσχιζα

Αναρωτήθηκα και ανέκρινα τον χρόνο

Σχετικά με τις αποχρώσεις σου

 

Ροδακινή, λευκό, χρυσό

Η ευτυχία ,η αγνότητα, η ευγένεια

Μέταλλα θαμπά

Άγνωστα έως τώρα

 

Θλιμμένα καθώς σε κοίταξα

Παρακάλεσα το αγέλαστο πνεύμα

Να μ’ απαλλάξει

Από τους επιθανάτιους ρόγχους μου

 

Καθώς άγγιζα το θάνατο

Έφθινα προς τα σε

Πασχίζοντας να με καθησυχάσεις

Με τις σκέψεις σου

 

Στις μελαγχολικές αλέες

ενόσω με διαπερνούσαν τα φώτα

αγωνιούσα να αναγνωρίσω τις εκφράσεις σου

στα όνειρα μου

 

Σιχάθηκα από θλίψη

Ντράπηκα, έσβησα και ξεψύχησα

Παραδίδοντας με

Δάκρυσα…

 

Το κοράκι έκραξε,

Η κοπέλα με το ωχρό δέρμα χαμογέλασε

Εξωτερικεύοντας

Ένα κύμα απαισιοδοξίας στο χορό της

 

Ω σκοτεινές μελαγχολικές αλέες

Κάθε που το φεγγάρι σβήνει τη θαμπάδα των γκαζολαμπών σας

Μια ψυχή μεταμορφώνεται σε άγριο γεράνι.
[/color]


Teo

  • phpBB ***
  • ****
  • Μηνύματα: 1450
  • Like: +0/-0
Απάντηση #14 στις: Απριλίου 16, 2004, 11:11:09 μμ
Για να ζήσει η ζωή
Το καράβι ξεκίνησε
Για του πόνου την ακτή
Η ζωή αργούσε να φτάσει εκεί
Μάτια παιδικά διψασμένα πεινασμένα ,
Καρτερούσαν την ελπίδα να φανεί
Εκεί οι βόμβες και οι σφαίρες
Έπεφταν βροχή
Και τάραζαν την πολυπόθητη αναμονή
Περίμεναν ένα ανθρώπινο χέρι να φανεί
Να σβήσει με σφουγγάρι
Το αίμα ,την πείνα ,τον πόνο την αναμονή...
Για να μπορέσει να ζήσει η ζωή


 

μέλη
Stats
  • Σύνολο μηνυμάτων: 360295
  • Σύνολο θεμάτων: 11740
  • Online Today: 184
  • Online Ever: 809
  • (Δεκεμβρίου 04, 2019, 11:14:35 μμ)
Συνδεδεμένοι χρήστες
Users: 0
Guests: 160
Total: 160