Forum > Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Απόμακρος - Δια Χειρός και Σιδήρου

(1/18) > >>

Nikos Apomakros:
Ατελής

Δεν βουλιάζω

μα ο βυθός μου
ανεβαίνει στην επιφάνεια
για έναν ήλιο
γεμάτο δαχτυλιές

με πινελιές
που ζωγραφίζουν κίνηση
πίνακας σε πλήρη αδράνεια

κι όλα κύκλος
όλα σχήμα λόγου
γιατί τίποτε τέλειο

Ρεμβάζω όπως πάντα
τις υποτείνουσες

το Απειρο
το τίποτε
το ερεβος
το λογικό
το ημίφως
το Σούρουπο
κι αΦΕΛΗς αποκοιμίζω το λίγο μου
κρατώντας τα βλέφαρα ως είχαν
κλειστά

και το βλέμμα κλειδωμένο
σ'ότι νομίζω αντικρύζω
σ'ότι επέρχεται να ποθώ...

Nikos Apomakros:
Εσύ για σένα

Κοίτα μαγεία και κοίτα ομορφιά.
Μα μόνο κοίτα.

Γιατί εκρήγνυνται τα όνειρα σαν τ' αγγίζεις.

Και τα κομμάτια τους...
απ' τα χέρια σου απρόβλεπτα γλιστρούν.

Πόσο τρύπια πια αυτά τα χέρια.

Τι κι αν σφίγγεις την άδεια σου γροθιά,
μόνο σημάδια πάνω της θα μείνουν.
Ρηχά σημάδια, απ' τα νύχια τα μπηγμένα.

Κι ύστερα... φως χωρίς σκιά.
Φως χωρίς σκιά.
Με απώτερο σκοπό το "εσύ για σένα"
κι εσένα να μην ταιριάζεις πουθενά
έτσι συμβαίνει όταν έχεις όνειρα χαμένα.
Μόνο φως και σκιά πουθενά.
Γιατί τίποτε δεν έμεινε τριγύρω να φωτίσει.

Με τη δική σου τη σκιά
να κατοικεί μέσα σε σένα..
Εσύ απέμεινες... για σένα

Nikos Apomakros:
Ενός λεπτού σιγή

Θα μιλήσω γρήγορα για να μη με προλάβουν

Για να χαθούν οι λέξεις μου από μπροστά τους
σαν τίποτε να μη συνέβη.

Αυτό είμαι.
Το πολύ μου η σιωπή
και το λίγο μου οι αδιάφορες λέξεις.

Κι αν πνίγομαι,
θαρρώ πως είναι ωραία εδώ.
Πως ήταν πάντοτε ωραία.

Κλείνω τα βλέφαρα λοιπόν
για να καρφώνεται το βλέμμα
όπου εγώ θελήσω.

Κι όλοι οι άλλοι... Δεν βλέπουν τίποτε.
Έτσι νιώθω,
γιατί δεν με νοιάζει τι κοιτούν.
Και δεν θα τους πιστέψω μέχρι να με πείσουν.
Και δεν θα με πείσουν μέχρι να τους πιστέψω.

Κι έτσι αέναα θα κυλάνε τριγύρω μου,
θα τρίζουν, θα θορυβούν
σαν άγνωστα βήματα σ' ένα πάτωμα σάπιο.

Θα συνεχίσω να στήνω αυτί
ν' αφουγκράζομαι οτιδήποτε πασχίζει να σβήσει,
να πέσει κάτω, να χαθεί.
Οτιδήποτε παραιτείται
και δεν κινείται πια με έπαρση, μ'αλαζονεία.

Ανάμεσα στη κραυγή και τον ψίθυρο,
ξέρω πια καλά τι θα εισακουστεί.

Σιωπή όλα σας λοιπόν.

Προσπαθώ να στήσω αυτί...

Nikos Apomakros:
Η... Άκρη

Κι ήθελα από μικρός οι ζωγραφιές στους πίνακες να κινούνται. Το ήθελα πολύ. Σχεδόν το έβλεπα να συμβαίνει.
Και τι καλύτερο απ' το να κοιτάς έναν τοίχο και να ταξιδεύεις μακριά. Πιο μακριά από κάθε άλλη ύπαρξη, σ'έναν
κόσμο που ζει μέσα σε τοίχους, τοίχους που δεν μπορεί καν να αντικρύσει..
Πόσο ειρωνικό.

Δεν είμαι πια παιδί. Κι οι ζωγραφιές στους τοίχους δεν κινούνται χρόνια τώρα. Γιατί ξέρω τι είναι. Τι τις έφτιαξε.
Με ποιόν τρόπο. Από τι υλικά. Με τι διαδικασία. Τα έμαθα όλα και τις κατέστησα έτσι ακίνητες. Επειδή η γνώση
σκοτώνει καμμιά φορά την φαντασία. Ή και πάντα. Τέλος το μυστήριο. Οι άγνωστες πτυχές μιας ιστορίας που
δεν έμαθες πραγματικά ποτέ κι όμως πεπεισμένος είσαι πως γνωρίζεις.

Κι έτσι σβήνουν οι πιθανές εικόνες, οι πιθανές εκδοχές. Δεν μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που υπάρχει ήδη.
Μόνο να το αντιγράψεις μπορείς. Μα δεν θα κάνεις καν αυτό.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους τοίχους. Τους γεμάτους από κάτι άδειο. Από κάτι που δύσκολα θα μπορούσε
να σε γεμίσει, έστω προσωρινά. Τους αόρατους. Αυτούς δηλαδή που χτυπάμε επάνω τους, χωρίς να νιώθουμε
κάτι, εκτός από το γνώριμο πια αδιέξοδο.

Τι κι αν κοιτάμε ξανά τις ζωγραφιές, τις ακίνητες πια, με βλέμμα έκπληκτο.
Ξαναπέφτουμε στους τοίχους μας επίμονα,
σαν πεταλούδες σ' ένα φως ψεύτικο.
Και ξανά με ορμή πάνω τους πέφτουμε,
τους αγκαλιάζουμε και γλιστράμε,
νιώθοντας κάτι παγερό
να μας γδέρνει το στήθος και το μάγουλο.
Κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει,
μα το νιώθουμε. Είναι εκεί. Μα δεν είναι.
Τότε πως;

Κι έπειτα το "συμπέρασμα". Η δήθεν λύτρωση.

- Είναι η άκρη εδώ! Είναι η άκρη!

Και γύρω μας το σμήνος ανθρώπων
που πέφτουν πάνω τους με την ίδια ορμή.

Επιβεβαίωση.

Και κάτω τα κουφάρια.

Επιβεβαίωση.

- Δεν υπάρχει παραπέρα! Δεν υπάρχει!

Κι η εικόνα ακίνητη.
Κι ο τοίχος αόρατος.
Κι η άκρη... βρέθηκε.
Αυτό μόνο είχε πάντα σημάσια.
Να βρεθεί μια άκρη.

Και πάλι βρέθηκε η δήθεν άκρη λοιπόν.
Ένας τοίχος.

Κι όλα ξαφνικά ως εκεί...

Nikos Apomakros:
μιας και κομμάτι του το έβαλα σε κάποια από τις εδώ συζητήσεις... ας το παραθέσω ολόκληρο.

Γιατί εγώ... δεν είμαι πια εδώ.

Έλα στο φως
μου έλειψ' η σκιά σου
τ'αφηρημένο, άπιαστο
και σκοτεινό Εσύ σου
πίσω απ'τις αποχρώσεις
των άχρωμων, για σε,
χρωματισμών

Έλα σα την αλήθεια
την αδιάφορη
στο τέλος των ψεμμάτων

ορισμών και νοημάτων
που άρεσαν τόσο...

Έλα λοιπόν στο φως
τώρα που ξεγλιστρώ
από τα δάχτυλά μου
και ξεχύνομαι
σ' άλλη όχθη ρευστός
αντίθετα στο ρεύμα
όντας ενός Θωμά πιστός
και Θεός της σκιάς μου
όταν λυγίζει

γιατί εγώ... δεν είμαι πια εδώ
γιατί εκεί... δεν είμαι πια εγώ

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση