Forum > Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών (βασικοί κανόνες)

(1/4) > >>

Leon:
Το κάθε έργο πρέπει να έχει στο θέμα του το (1ο) όνομα του ποιητή ή συγγραφέα και (2ο) τον τίτλο του έργου.
Αν είναι δική σας μετάφραση τότε στον τίτλο συμπληρώνετε (3ο) μετάφραση όνομα σας ή προσωνύμιο.
(Τα ανωτέρω ως θέμα είναι υποχρεωτικά αν παραληφθούν θα μεταφερθεί το post σας στα διάσπαρτα όποτε θα έχετε 15 ημέρες χρόνο να το διορθώσετε και να το επαναφέρετε οι ίδιοι εδώ)


Αν είναι δικό σας έργο μπορείτε να διαλέξετε αν θα χρησιμοποιείτε το προσωνύμιο που έχετε στο site μας ή να χρησιμοποιήσετε το όνομα σας.
Το αυτό ισχύει και για μεταφράσεις έργων
Δημοσιευμένα έργα σας ή μεταφράσεις σας εδώ κρατάνε αυστηρά την ώρα και την ημερομηνία δημοσιεύσεις τους σε κάθε περίπτωση όποτε η δημοσίευση τους λειτουργεί και ως αξία κατοχύρωσης έργου.

Όσοι από εσάς επιθυμούν μπορούν να ζητούν το κλείδωμα έργου που αναρτούν για να μη έχει περαιτέρω σχόλια

Στην διάθεση σας για συμπληρώσεις και διόρθωση των ανωτέρω όρων.

Οι προτάσεις συμπλήρωσης διόρθωσης των όρων λαμβάνονται υπόψη μόνο σ αυτό το post.

Να θεωρηθεί το παρόν κείμενο κατ αρχήν ως πρόταση και όχι ως τελική απόφαση. Η δική σας συμμετοχή στο παρόν θα διαμορφώσει το τελικό κείμενο (Βασικοί Κανόνες).


Ευχαριστούμε και ελπίζουμε να σας φανεί χρήσιμο.

mE_kiNkY:
O POIHTHS EINAI O RUMI...

Mathnawi IV, 2683-96
The Essential Rumi, Coleman Barks

Eley8eros:
Σε μια στιγμη το χρόνο τον παγώνω
κι από ότι σε θυμίζει τελειώνω
με μιά νέα επαφή τη καρδιά χρεώνω
και στο site μας αυτό το αφιερώνω.....

Για ότι ένιωσα εδώ ευχαριστώ
σαν σκέψη μοιάζει παραμύθι
όσα όσα λογια και να πώ
αυτό που βρήκα με γεμίζει....

isabella:
Όταν το φως της ρίχνει η αυγή το λευκοροδισμένο
στους γλεντόκηπους και γρικούν σαν τύψη το Ιδεώδες,
κάτι το εκδικητικό και το μυστηριώδες,
εν' άγγελο στο κτήνος τους, ξυπνά, το ναρκωμένο.

Των ψυχικών τότε ουρανών τ' άφθαστο γαλανό,
για κείνον που ρεμβάζει ωχρός και που υποφέρει ακόμα,
ανοίγεται και τον τραβά καθώς βαράθρου στόμα.
Έτσι, γλυκιά Θεά μου, αγνό Πλάσμα και φωτεινό,

στα καπνισμένα ερείπια των ηλιθίων γλεντιών,
πιο φωτεινή, πιο ρόδινη, πιο ωραία η θυμησή σου,
αδιάκοπα στα εκστατικά μάτια μου φτερουγίζει.

Ο ήλιος εσκοτείνιασε τη φλόγα των κεριών·
έτσι νικήτρα πάντοτε, μοιάζει η σκιά η δική σου
με τον αθάνατο ήλιον, ω ψυχή που φως σκορπίζει!



Συλλογή : Τα άνθη του Κακού
Μεταφραστής : Γ. Σημηριώτης
Εκδόσεις : Πέλλα

HORHE:
[size=12][size=24]θελω αποψε να γελασω
ποσα πρεπει να ξεχασω
τον κοσμο  θελεις παλι
απο την αρχη να χτισω
μα δεν μπορω να μην δακρυσω
δεν μπορω να σε ξεχασω
και στον ιδιο δρομο μενω
σαγαπαω και επιμενω[/size][/size]

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση